W pamięci Harryego były

„W pamięci Harryego były głębokie luki. Nie sposób było przerzucić przez nie mostu i niczym nie można było ich wypełnić. Zresztą Traube wcale tego nie chciał. Surowy, suchy, lakoniczny, uparcie trzymał się raz wytkniętego kierunku. Genialnie pomyślany system wychowania dawał wyniki. A jednak ten system wielu rzeczy nie przewidywał — także miał luki.
Człowiek ze stali przyjmował profesora takim, jakim był. Ani jego widok, ani jego głos nie wywoływały początkowo w Harrym żadnych pytań ani wątpliwości. Profesor był niezbędnym elementem urządzenia laboratorium, takim samym jak przyrządy, meble lub książki. Kojarzył się wspaniale w umyśle Harryego, jako ruchomy układ materialny, z innymi pojęciami, z pojęciem „człowiek", nie wywołując ani pytań, ani niepewności. Lecz ostatnia noc zmieniła nagle wszystko, zmuszając Harryego do innego spojrzenia na rzeczy i zjawiska.
„Kim jest ten człowiek W jakim pozostaję do niego stosunku Kim zresztą jestem ja sam Dlaczego się tu znajduję Dlaczego jestem taki"
Po tej nocy nastąpiła następna, po niej — trzecia. Za każdym razem Harry wykraczał w tajemnicy przeciwko surowym zaleceniom profesora i za każdym razem ogarniały go nowe wątpliwości.“(8)