- To to to t o że się boję - odszepnęła

„— To to... to t o, że się boję — odszepnęła. — Coraz bardziej się boję.
— O!... o... bzzzzyyk — rozległo się. Odsłoniwszy twarz już całkiem, proboszcz nagle wskazał coś znajdującego się na stole z boku. Wychudła ręka jego gubiła się w olbrzymim czarnym rękawie, z którego wystawał tylko wskazujący palec. Wtedy dopiero spostrzegła, że na stole w różowej i oczywiście niegustownej wazie stoi bukiet. Zaiste dziwny bukiet zupełnie już zwiędłego, wyschniętego tureckiego bzu. Z fiołkowego przemienił się w brązowy, a listki zwisały poskręcane w ruloniki. Co tu robił Aż prosił się, by go zaraz wyrzucić do śmieci. I wtem przypomniała sobie raport pułkownikowskiej kucharki! ten szczegół, że ksiądz wychodząc od Wachickiej, widocznie obdarowany kwiatami, dzierżył w ręku przeogromny bukiet, co w poświecie księżycowej jaśnił wilgotnymi gronami.
— To od niej — rzeczywiście zaraz wyjaśnił. — Jak wrócę do siebie, do Połomin, to powiem gospodyni, żeby
nie zapomniała mi tych byłych kwiatuszków do trumny położyć. Przy okazji coś dobrego dla niej zrobiłem, bo wyszukałem dla niej posadę. Bo jak umrę, to pójdzie do pani Wachickiej za kucharkę.
Patrzył na resztki bzów w niegustownej wazie i po swojemu mrużył oczy.“(3)