- Lepiej na whisky niż

„— Lepiej na whisky niż na mące, kaszy czy sucharach. No, dosyć gadania, które do niczego mądrego nas nie doprowadzi. Bierzmy się do roboty.
Karol kiwnął głową, niby uznając racje Samuela, ale nadal pełen był wątpliwości i raz jeszcze postanowił, że odtąd nie przestąpi progu saloonu Musgravea. Po czym złapał się za ciesielską siekierę.
Ponieważ wszystko wreszcie jakoś się kończy, więc i dom Heartów został po wielu dniach ukończony. Pokryto go spadzistym dachem, a wewnątrz zmontowano z głazów i gliny piec z kominem górującym nad dachem. Kosztowało to tyleż trudu, co cała reszta budowli, ale też dom Heartów stał się drugim w Custer City, obok saloonu, budynkiem z prawdziwego zdarzenia, a nie czymś, co przypominało psią budę czy piwnicę na ziemniaki.
Na uroczystość ostatniego uderzenia młotkiem — a był to dzień powszedni, cichy dzień Custer City — Patrick Musgrave przyniósł dwie butelki whisky i spory woreczek mąki. Jakże cenny dar w tych stronach. Prawdopodobnie chciał obalić opinię Karola, a może to uczynił rzeczywiście zupełnie bezinteresownie
Samuel prezentów nie chciał przyjąć, ustąpił dopiero po licznych naleganiach ze strony ofiarodawcy i po żartobliwej groźbie zerwania znajomości. Po raz pierwszy rozpalono ogień w piecu, a domownicy wraz z gościem siedli na tobołach przyniesionych z wozu, rzuconych na podłogę, która wprawdzie była niezbyt równa, jednak... była. Gałęzie trzaskały w piecu, płomień huczał, butelka krążyła z rąk do rąk, nie omijając Karola, który słusznie uznał, że przecież nie przekracza progu saloonu — do czego się zobowiązał przed samym sobą — a nie chciał dotknąć Musgravea. Tym bardziej że wysoko ocenił drugi prezent karczmarza — mąkę. Funt mąki kosztował w tych stronach prawie dolara. Wszyscy zebrani wkrótce poczuli się tak wesoło i tak dobrze, jak tylko czuć się może człowiek zagubiony wśród bezdroży Czarnych Gór, w osadzie odciętej od świata.“(9)